دل

کل دنیایِ ور هم زه، زمینی سوح آه دل

بگه دست دلم امشو، که گارُم کرده راه دل

تهارن راه مث مودِن، دلم شو کورَکی گفته

برابر هم نبو یه بار، لاکل روی ماهِ دل

مو تشنه ی یه گروک یاوم، میارُم یاوه گور سُر تو

بریدت بند آ دولی که شیوه توی چاهِ دل

دلم دهمردِ دردت که، پتارِت داده ور غرصه

مو هر کارم که تو آخر، ننشتی تو پناهِ دل

چه فکری تو سرت هسته که ووبالِ مونت ورگه

شتِت که ای دلم روتی، نترسیدی ای گناه دل

پناهی تو دلت نشتن، دلت برشون به بندیگی

برستم بایه دومالِت همی امشو سپاهِ دل

اگه دل دل کنم امشو اَری تا سر سحر ای دست

ادیدی دم بیوم بالِن، به دورت صد گلاهِ دل

دلم‌ پشت دلت گیرن، دلم وی غرصه درگیرن

خشاب شیرونم پر بو، وُرم گفته سلاح دل